LUDWINIA BOROWA Ludwinia córka Bronisławy z domu Jazdon i Antoniego Borowego ur. w 1914 roku w Zaborówcu. Do szkoły podstawowej chodziła w Zaborówcu. Pracowała w gospodarstwie rodzinnym do roku 1946. Okres wojny przeżyła w domu. W 1944 roku została przymusowo zabrana do kopania okopów dla Niemców w okolicach Sieradza. Do domu wróciła w styczniu 1945 roku. W maju 1946 roku wyszła za mąż za Antoniego Malcherka ur. 1912 w Zaborowie z zawodu piekarza-cukiernika. Antoni, po wojnie osiadł na ziemiach odzyskanych i prowadził zakład piekarsko-cukierniczy oraz młyn w Goli k. Wschowy. Po ślubie w 1946 roku Ludwinia przeprowadziła się do posiadłości męża, gdzie oboje pracowali do lat 60-tych, czyli do momentu, w którym reżim komunistyczny przejął zakład i włączył do spółdzielni. Nieuczciwe warunki zmusiły Antoniego do pracy przy dowożeniu mleka do mleczarni w Szlichtyngowej. Ludność miejscowa i z okolicznych wiosek nie zrezygnowała z jego wypieków cukierniczych zamawiając je nadal na różne uroczystości rodzinne. Ludwinia i Antoni dochowali się czwórki dzieci. Ludwinia zmarła we wrześniu 1991 roku, mąż Antoni w lipcu 1999 roku. Domostwo obecnie zamieszkują dwaj synowie: Jerzy z rodziną i Jan, który pozostał samotny. Z kart historii życia rodzinnego spisała Ludwika Borowa